1-3 października 2010 to dni spotkań i wzruszeń. Nasza szkoła obchodziła jubileusz 65-lecia swojego istnienia. Z tej okazji odbył się XII Zjazd Absolwentów. „Ożyła Pszczela Wola” magią wspomnień. Odwiedziło nas wielu wspaniałych gości.

Zjazd Absolwentów Technikum Pszczelarskiego w Pszczelej Woli 2010

ZJAZD ABSOLWENTÓW W PSZCZELEJ WOLI ODBĘDZIE SIĘ W DNIACH 1-3 PAŹDZIERNIKA 2010 r.

Termin ustalono na spotkaniu organizatorów zjazdu w dniu 14.11.2009r.

50 lat PTP w Pszczelej Woli – Film przedstawia zjazd absolwentów Państwowego Technikum Pszczelarskiego w Pszczelej Woli w 1995 roku, zarys historii szkoły, refleksje absolwentów, wręczenie medali oraz uroczystą zabawę.

Adaś Biela – pomóż przekazując 1 procent podatku

Oprócz kosztów leczenia są jeszcze koszty związane z codziennym utrzymaniem ale także z rekreacją na którą nas nie stać. W tym celu zwracamy się z prośbą do Wszystkich ludzi dobrego serca o wsparcie finansowe w postaci darowizny. Towarzystwo Przyjaciół Dzieci w bardzo dużym stopniu pomoaga jeśli chodzi o kwestie medyczne. Natomiast jeśli chodzi o wyjazdy Adasia na turnusy rehabilitacyjne czy zwykłe wakacje to zawsze jest to poza naszymi możliwościami. Dzięki ks.Jarosławowi Cieplichiewiczowi byliśmy na przykład w Polskich Tatrach, gdzie Adaś mógł pierwszy raz w swoim życiu zobaczyć coś z poza szpitalnej rzeczywistości.

Jeśli nie wiesz jak pomóc- po prostu napisz list do Adasia. Wzajemna korespondencja to także forma rehabilitacji dla Adasia. Oczywiście prosimy także o modlitwe, której nigdy nie za wiele.

Jak pomóc Adasiowi?

Film przedstawia zjazd absolwentów Państwowego Technikum Pszczelarskiego w Pszczelej Woli w 1995 roku, zarys historii szkoły, refleksje absolwentów, wręczenie medali oraz uroczystą zabawę.

Poniższy tekst pochodzi z książki

Leona Karłowicza „Nie zawiedli” Polihymnia Lublin 2000

Klasa, w której uczył się Marian Smyk, przybyła do Liceum w Pszczelej Woli we wrześniu 1948 r. Moment ten z całą odpowiedzialnością można uznać za przełomowy w życiu szkoły. Liceum, którego losy ważyły się dotąd i nie było żadnej pewności, czy zdoła się utrzymać, czy nie ulegnie likwidacji z powodu braku naboru nowych uczniów, teraz owych obaw pozbyło się całkowicie. Nowa klasa liczyła znacznie więcej osób niż poprzednio cała szkoła. Zaczęło się nowe życie, w starym … dworku.
Przede wszystkim wytworzyła się niemożliwa ciasnota. Zabrakło miejsc w internacie. Trzeba było natychmiast porządkować pomieszczenia stojące dotąd bezużytecznie w pobliżu stodół za pasieczyskiem obok sadu, zapełnione śmieciami, trocinami i Bóg wie czym jeszcze. Zaczęto tam umieszczać przybyłych nowych uczniów. Dawną sypialnię męską w dworku (zwanym wtedy pałacem), mogącą pomieścić kilkanaście osób (obecna Izba pamiątek, środkowa) teraz należało zamienić na klasę. Była najobszerniejsza w całym budynku, a kandydatów do nauki przyjechało niemal 40. Ruch więc był na terenie ośrodka niesamowity. Pracowali sami uczniowie, przygotowując dla siebie przyszłe pomieszczenia. Ale serce rosło, gdy patrzyło się na energię nowo przybyłych, ich zaradność, gotowość do wszelkich wysiłków. Przygotowywali przecież sale sypialniane dla siebie, dla własnych potrzeb i przyszłej własnej nauki. Nic też dziwnego, że tylko pół dnia trwała intensywna praca. Po południu wszystko było skończone i można było przystąpić do inauguracji nowego roku szkolnego.
Marian w pierwszych dniach i tygodniach nie wyróżniał się w swej klasie ani in plus, ani in minus. Był skupiony, słuchał uważnie lekcji, zapytany odpowiadał logicznie, choć nie rewelacyjnie. Lecz w miarę upływu czasu zaczął „wypływać” na powierzchnię i wkrótce znalazł się w grupie przodujących uczniów. Zawsze spokojny, pogodny, wesoły cieszył się sympatią współuczniów, jak również nauczycieli. Pracował systematycznie, co gwarantowało mu pewne zdanie egzaminu dojrzałości. A należy wiedzieć, że egzaminy w tamtych latach różniły się zasadniczo od obecnych. Abiturient musiał „rozliczyć się” z każdego przedmiotu poza wychowaniem fizycznym i przysposobieniem wojskowym. Nie było to wcale rzeczą łatwą. Egzaminy trwały kilka dni. Codziennie „zaliczano”, choć tego terminu nikt jeszcze wtedy nie używał, kilka przedmiotów, następnego dnia dalsze i tak aż do końca.
Marian, jak przewidywano, nie miał trudności z maturą. Przeszedł przez nią spokojnie, jak zresztą i przez całe Liceum. Teraz dopiero zaczynały się kłopoty: wybór kierunku studiów, egzaminy wstępne na wyższą uczelnię. Poza tym obowiązywały wtedy nakazy pracy i to trzyletnie, od których zwolnienie wymagało wielu starań. Tylko t.zw. „przodownicy nauki i pracy społecznej” mogli od razu iść na studia uniwersyteckie. Jak Marian uwolnił się od nakazu, jemu tylko wiadomo. Dość, że już od początku roku akademickiego 1950/51 rozpoczął studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Katowicach na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii. Po trzech latach otrzymał dyplom ukończenia studiów I stopnia.